Onderzoek werkbeleving: Muteren we zo langzaam maar zeker tot Slangenmensen?

      Reacties uitgeschakeld voor Onderzoek werkbeleving: Muteren we zo langzaam maar zeker tot Slangenmensen?
Delen

Jeugdsentiment: kun je de X-men nog herinneren? Die (vaak mooie) mensen die in staat waren zichzelf te transformeren tot wolven, reptielen, stormen, et cetera? Fantastische serie! Maar natuurlijk allemaal fictie. Toch?

Misschien niet helemaal… Ik geloof eigenlijk dat wij ons in de loop der tijd ook behoorlijk ontwikkeld hebben. Als we de evolutietheorie mogen geloven  – en van mij mag dat zeker –  zijn we gaan lopen op twee benen in plaats van vier, hebben we ongeveer 80 procent van onze lichaamsbeharing losgelaten en heeft een groot gedeelte van ons het IQ ontwikkeld van onder de 80 naar boven de 100.

Hetgeen ons allemaal geen windeieren heeft gelegd! We hebben inmiddels ontdekt hoe we nuttige en behagelijke vuurtjes kunnen stoken, hoe we ons op nog veel meer manieren kunnen voortbewegen, en hoe we steeds gezonder en ouder kunnen worden (wat dan weer reden te meer is om uit te vogelen hoe we ook weer ziek kunnen worden met behulp van zekere gewoontes). Bovendien staan we  uitzonderingen daargelaten –  niet graag stil en bewegen we ons maar wat graag verder vooruit in onze consumptiemaatschappij, op zoek naar nieuwe mogelijkheden om het leven zo aangenaam mogelijk te maken.

Aangezien we in Nederland met z’n allen (de werkzame beroepsbevolking) gemiddeld 34 uur per week werken en dat dus al snel 30% van de tijd is die we wakker doormaken, proberen we het ons vanzelfsprekend ook in het werk zo comfortabel mogelijk te maken. Dat heeft recentelijk geleid tot een nieuwe trend: flexibel werken. Waar we nog niet zo lang geleden werden geacht ons zo’n beetje vijf dagen per week tussen 09:00 uur en 17:00 uur gezamenlijk in een kantoortuin op te sluiten, worden we tegenwoordig gestimuleerd meer “˜buiten te spelen’. In de figuurlijke zin van het woord houdt dat in dat we niet meer gelijk de laan uitgestuurd worden als we wat later in- of wat eerder uitklokken. In de letterlijke en meer avontuurlijke zin betekent dit “˜buitenspelen’ dat we niet langer geacht worden ons werk op één en dezelfde vaste plek tot uitvoering te brengen.

Flexibel werken houdt dus in dat we niet, of in ieder geval in mindere mate, gebonden zijn aan een vaste tijd, locatie en duur van werken: tijd- en plaatsonafhankelijk werken dus. Het nut hiervan is dat het zou bijdragen aan een meer individuele en dus nauwgezettere afstemming tussen werkgever en werknemer, een meer effectieve en productieve manier van werken, meer verantwoordelijkheid en eigenaarschap, meer werktevredenheid, en dus een betere binding van werknemers. Daar komt nog eens bij dat het zou leiden tot minder files en dat mede daardoor behoorlijke kostenbesparingen zijn begroot.

Flexplekken

Veel organisaties supporten dus het nieuwe, flexibele werken en doen dat in eerste instantie door hun kantoortuin om te toveren tot flexwerkplek: prikklokken eruit, personalia (persoonlijke prullaria als foto’s, pennenbakjes, et cetera) eruit, lege en in hoogte verstelbare bureaus met docking stations erin! Dit alles gepaard met een “˜clean desk policy‘, want je kunt van jouw flexplek-opvolger natuurlijk niet verwachten dat deze in jouw rotzooi gaat werken!

Het clean desk policy is één van de minder populaire aangelegenheden van flexibel werken. Mensen ruimen nu eenmaal niet graag op (mogelijk ook evolutionair te verklaren) en er is een groep die de grootste moeite heeft zijn of haar territorium voorgoed af te staan. Dan verschijnt er dus in het nieuws dat bijna een kwart van de werknemers ontevreden is over hun flexplek (nu.nl). Het probleem is een onprettig werkklimaat (licht, warmte en lucht) en gebrek aan sfeer. De reden zou zijn dat veel werkgevers onvoldoende faciliteren in een prettige werkomgeving, zowel op locatie als thuis. Dat de locatie minder “˜thuis’ voelt kan ik me goed voorstellen nadat deze ontdaan is van alle personalia. Waar ik echter niet bij kan is dat deze werknemer zich thuis dus ook niet thuis voelt. Dat heb je toch zeker zelf in de hand? Natuurlijk is het niet meer dan normaal dat een werkgever voorziet in een laptop en een (smart- en/of soft)phone voor thuis, maar deze dient dus ook nog te zorgen voor een Arbotechnisch-verantwoorde thuiswerkplek met een fijn werkklimaat?! Wat kunnen mensen toch moeilijk doen! Massaal zijn we op zoek naar een betere werk-privé balans maar als het erop aankomt en we de mogelijkheid krijgen die daadwerkelijk te creí«ren nemen we onze verantwoordelijkheid niet en gaan we “˜zeuren’ over het klimaat thuis. Dan ga je toch lekker niet thuiswerken? Of ga verhuizen!

Mutatie

Ik denk eigenlijk dat deze mensen gewoon nog niet voldoende gemuteerd zijn. Ik vermoed zelfs dat het voor een aantal mensen gewoon niet gaat gebeuren en dat we op de volgende generatie, waarbij de mutatie wel geslaagd is en die zich dus wel flexibel kan bewegen, zullen moeten mikken om voet aan de grond te krijgen voor flexibel werken…

“Maar nee, alsjeblieft, niet terugdraaien! Sluit me niet op, neem mij mijn vrijheid niet af! Ik wil niet terug de kantoortuin in! Ik wil naar buiten, naar mijn eigen tuin en naar andere, nog te ontdekken speeltuinen! Ik wil werken in geestdrift en niet omdat het 09:00 uur is! Ik wil voor het product betaald krijgen, niet voor het uur!”

Nadat de gebroeders Wright de lucht in gingen hebben we toch ook niet de luchtvaart een halt toegeroepen omdat de rest van de wereld nog niet kon vliegen? Dus laten we niet massaal terugdraaien waar we naar doorgeí«volueerd zijn, laten we proberen de achterblijvers mee te nemen! Misschien kunnen we nog ergens een klein kantoortuintje voor ze behouden, een soort “˜volkstuintje’ als zijnde “˜natuurmonument’. Dan verblijden we hen zo nu en dan met een bezoekje om ze bij te praten over de “˜grote boze flexibele buitenwereld’.

Dus promoten die “˜zoek-flexplek-app‘ en laten we vooral meer flexplekken creí«ren; ook in het Zuiderpark: “˜Nederlandse daklozen als wifi-hotspots (metronieuws.nl)?’.

Muteren tot Slangenmens? Ja! Maar vergeet de Stijve Hark niet!!

 

Onderzoek werkbeleving

Voor mijn onderzoek naar werkbeleving in de breedste zin van het woord ben ik (op zeer korte termijn: project is eigenlijk al gesloten) nog op zoek naar:

Zowel Slangenmensen als Stijve Harken zijn gewenst! 😉 Meld je hier aan!

Meer lezen van Joyce van Randwijk? Joyce schreef ook:

Werkbeleving : In your Facebook!
Goedemorgen, ik was je nieuwe collega!
Onderzoek: En de poedelprijs is voor…
Onderzoek: De aftrap… Een onderzoek naar werkbeleving


Delen

About Joyce van Randwijk

As a psychologist, I was urged to take a look into my own head. I discovered that maximising - getting the best out of PEOPLE, PLANET and PROFIT - really energises me.

I am thus interested in social, organisational, positive & environmental psychology.

I like TASTE! My Big Five For Life (the 5 things I really want to do at this time) are:

T o use my personal values, knowledge and experience in order to create an innovatory career test.

A ctively explore new places and experience new adventures.

S ee even more both strong and interesting personalities.

T ake off writing a fiction book about our environment.

E njoying the moment.

 

I am delighted to work at 'De Jonge Krijger' because here I explore oppurtunities to create study and career perspectives for our future generation. Also, I challenge people to discover what they really want to do.

Online

Twitter

LinkedIn

Website